Στην περιοχή του Λεωνιδίου η ανάγκη προστασίας από επιδρομείς οδηγεί στην δημιουργία
του οχυρού πύργου, με έντονο τον αμυντικό χαρακτήρα.
Τα κτίρια αναπτύσσονται καθ’ ύψος και δημιουργούνται τα πυργόσπιτα.
Δείγμα αυτής της αρχιτεκτονικής είναι ο Πύργος του Χατζηρούδη , πυργόσπιτο του 1750 περίπου.
Είναι τριώροφος και διάτρητος από μικρά παράθυρα και πολεμίστρες, παρουσιάζει δε,
μεγάλο ενδιαφέρον από πλευράς οικοδομής και εσωτερικής κατασκευής.
Οι όροφοι επικοινωνούν με πέτρινη σκάλα και η διάταξη των χώρων, η εστία,
η εσωτερική διακόσμηση αποτελούν δείγματα ιδιωτικής οχυρής κατοικίας του Μοριά,
των χρόνων της Τουρκοκρατίας.
Η πέτρινη σκάλα που οδηγεί στον επάνω όροφο
Οι δύο επάνω όροφοι με τα ξύλινα απομεινάρια από το μεσοπάτωμα
Η εστία στον πρώτο όροφο
Η όμορφη εστία του πάνω ορόφου
Παραθυράκι με θέα προς την Αγ.Αικατερίνη
Εξαιρετικό θολωτό κτίσιμο με πέτρα και παράθυρο στην οροφή.
Παντού στους τοίχους υπάρχουν κατακόρυφες σχισμές,
που χρησιμοποιούνταν ως πολεμίστρες.
Ο χώρος του ισογείου με την πέτρινη σκάλα
Η πόρτα εξόδου με την ξύλινη κατασκευή για το αμπάρωμά της
Το ιστορικό αυτό κτίριο ανήκει σε ιδιώτη και έχει κηρυχθεί διατηρητέο μνημείο.
Δυστυχώς όμως ο μόνος λόγος που διατηρείται ακόμη όρθιο, είναι η καλή του κατασκευή,
γιατί απ΄οτι διαπίστωσα, πρέπει εδώ και πάρα πολλά χρόνια,
να χρησιμοποιείται αποκλειστικά ως κατοικία των νυχτερίδων.
