25 ιστιοπλοϊκά Catamaran κατέπλευσαν στην Πλάκα Λεωνιδίου

Στα πλαίσια του 2ου διεθνή ιστιοπλοϊκού αγώνα "Catamarans Cup international Regatta" ,

η Πλάκα επιλέχθηκε από τους διοργανωτές των αγώνων, 

  ως ο προορισμός της διαδρομής Σπέτσες - Λεωνίδιο 15 νμ.

Μετά την άφιξη των σκαφών στο λιμάνι , πραγματοποιήθηκε εκδήλωση με διαγωνισμό μαγειρικής,

ζωντανή μουσική και απονομή βραβείων στους νικητές.

Την εκδήλωση υποστήριξε το γραφείο Τουρισμού του Δήμου Ν.Κυνουρίας 

Ο Δήμαρχος Ν.Κυνουρίας κ.Ι.Μαρνέρης απονέμει τα βραβεία στους νικητές

Η ομάδα από την Ρωσία, είναι οι νικητές της διαδρομής Σπέτσες Λεωνίδιο.

Αποχαιρετισμός στο "Μελτέμι"

Κάποτε ήταν ένα όμορφο καραβόσκαρο, από εκείνα που δεν κατασκευάζονται πιά.

Τώρα με την οδηγία της κοινότητας, που δίνει επιδότηση στους ψαράδες
προκειμένου να καταστρέψουν τα  ψαροκάικά τους,
 κατάντησε ένα θανάσιμα πληγωμένο κουφάρι, 

που περιμένει τον γερανό, να φορτώσει τα κομμάτια του.

'Το "Μελτέμι" άρχισε να παίρνει σάρκα και οστά το 1978,

 στο καρνάγιο του Παναγιώτη Μπούφη "Τάκουρα", στις Σπέτσες.

'Ενα χρόνο αργότερα έπεσε στη θάλασσα με το όνομα Κατερίνα,

 που του είχε δώσει ο τότε  ιδιοκτήτης του.

 Ηταν ένα από τα πρώτα  καίκια,

 που φιλοξένησε το μικρό λιμανάκι των Πουλίθρων .

Η αρχή του τέλους...

Ο Ορέστης ήταν ο μικρός καπετάνιος του Μελτεμιού. 

Τώρα - έφηβος πια- κάθεται για  τελευταία φορά στην  πρύμνη του καικιού.

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΕΣ ΜΝΗΜΕΣ ΑΠΟ ΤΑ ΤΑΞΙΔΙΑ ΤΟΥ ΟΡΕΣΤΗ

ΜΕ ΤΟ ΟΜΟΡΦΟ ΣΚΑΡΙ

Μαζί  με τον αδελφό του Δημοσθένη, συνόδευσαν άπειρες φορές τον πατέρα τους,

 στα δρομολόγια μέχρι τον όμορφο κόλπο του Φωκιανού, 

βοηθώντας στο κυνήγι μιας καλής ψαριάς..

Τώρα κοιτάζει με θλίψη, το μέρος που τόσες νύχτες φιλοξένησε τα παιδικά του όνειρα, 

άλλοτε  φοβισμένα και τρομαγμένα από την φουρτουνιασμένη θάλασσα

 και άλλοτε γαλήνια και ήρεμα , λουσμένα από τα όμορφα χρώματα της ανατολής, 

που φώτιζε μεσοπέλαγα, τον σκοτεινό ορίζοντα της θάλασσας.

Πάντα όμως ξυπνούσε, με την προσδοκία να δεί τα δίχτυα τους,

 γεμάτα απο μια πλούσια ψαριά.

Ένα ακόμη ξύλινο, όμορφο, χειροποίητο σκαρί,  έφυγε για ένα ταξίδι δίχως γυρισμό..

Έκθεση 16 έργων του μεγάλου ζωγράφου Νέστορα Βαρβέρη στο Λεωνίδιο.

Ο Δήμος Νότιας Κυνουρίας, διοργάνωσε στην Λαϊκή Βιβλιοθήκη Λεωνιδίου, 

έκθεση δεκαέξι πινάκων ζωγραφικής, του μεγάλου τσάκωνα ζωγράφου 

Νέστορος Λέοντος Βαρβέρη (1867-1954) .

Τους πίνακες είχε την γενναιοδωρία να χαρίσει στο Δήμο, 

ο ανεψιός του ζωγράφου, Λέων Νικολάου Βαρβέρης. 

Για τη ζωή και το έργο του Νέστορα Βαρβέρη μίλησε 

ο Δήμαρχος Νότιας Κυνουρίας κ. Ιωάννης Μαρνέρης.

 Ο κ.Λέων Βαρβέρης, ο δωρητής και ανηψιός του ζωγράφου,
φωτογραφίζεται δίπλα στην αυτοπροσωπογραφία του θείου του,
τις φωτογραφίες  και τα βραβεία του.

Ο δήμαρχος κ. Γιάννης Μαρνέρης, η δημοτική σύμβουλος 

Σοφία Τριανταφύλλου και ο κ.Λέων Βαρβέρης

 Ο Λέων Βαρβέρης ανάμεσα σε δύο από τους πλέον δραστήριους 

ανθρώπους του Δήμου Λεωνιδίου,
τον Ανδρέα Κόκκορη και τον Κώστα Τροχάνη.

Ο μεγάλος και άγνωστος στους περισσότερους, ασκητικός και στοχαστικός,

 συναισθηματικός και εκφραστικότατος ζωγράφος, γεννήθηκε στο Λεωνίδιο το 1867.

 Ήταν κωφάλαλος αλλά το  μειονέκτημά του αυτό, δεν τον εμπόδισε 

από την ηλικία των 13 ετών να επιδοθεί στη ζωγραφική.

Σπούδασε στη Σχολή Καλών Τεχνών με καθηγητές, τους Νικηφόρο Λύτρα 

και Σπυρίδωνα Προσαλέντη, είχε δε φιλικό δεσμό με τον συμφοιτητή του Ροϊλό.
 Κατόπιν σπούδασε στη Παρισινή ζωγραφική σχολή των κωφαλάλων.
 Στο Παρίσι είχε συνδεθεί και με τον Αιμίλιο Ζολά .

Τον είχαν δε επαινέσει για το ταλέντο του, ο Γεώργιος Α΄ και ο Χαρ. Τρικούπης .

Μετά τις σπουδές του εγκαταστάθηκε στον Πειραιά, στη Σύρο 

και τελευταία στο Λεωνίδιο,

 στο πανέμορφο διώροφο πέτρινο αρχοντικό των Βαρβέρηδων, 

νότια της εκκλησίας του  Αη Γιάννη.

Ο Νέστωρ Βαρβέρης, ασχολήθηκε κυρίως με προσωπογραφίες, 
αγιογραφίες και τοπία. Η συμμετρία, οι φωτοσκιάσεις, 
οι κινήσεις και κυρίως οι αρμονικότατοι φωτισμοί 

τονίζουν την ισορροπία, την ψυχική του δύναμη, την ευαισθησία του 
που από μικρός είχε αποκτήσει στο ονειρεμένο περιβάλλον του Λεωνιδίου.

 Παραμένουν αριστουργήματα της τέχνης του "Η γέννηση του Χριστού",
"Η είσοδος του Κολοκοτρώνη στη Νεμέα", βρίσκεται στο Λούβρο, 
" Η καταστροφή του Δράμαλη".

 Τα ανωτέρω έργα του Βαρβέρη μπορεί ο φιλότεχνος επισκέπτης 
του Λεωνιδίου να τα θαυμάσει – σε φωτογραφική απεικόνιση, 

δώρο του ανεψιού του Λέοντος Βαρβέρη- στο Δημαρχείο Λεωνιδίου. 

Στις 18/8/2011 ο ανεψιός του ζωγράφου Λέων Νικολάου Βαρβέρης, 

εκτός των ανωτέρω,δώρισε στο Δήμο Νότιας Κυνουρίας 
δεκαέξι αυθεντικούς πίνακες του κυρ Νέστορα,

 όπως τον ήξεραν στο Λεωνίδιο.

 Έργα του ευρίσκονται στην Εθνική Πινακοθήκη, 
τέσσερις πίνακες στην Λαϊκή βιβλιοθήκη 

του εν Πειραιεί συλλόγου «Το Λεωνίδιον», σε ιδιωτικές συλλογές, 

αγιογραφίες σε εκκλησίες και μοναστήρια 

και άνω των 50 προσωπογραφιών σε σπίτια Λεωνιδιωτών.

"Η είσοδος του Κολοκοτρώνη στη Νεμέα". 

Ένα παρόμοιο έργο  βρίσκεται στο μουσείο του Λούβρου στο Παρίσι

 Η αυτοπροσωπογραφία του καλλιτέχνη

"Η καταστροφή του Δράμαλη"

  ΄Ενας ακόμη πίνακας - αριστούργημα, με απίστευτες φωτοσκιάσεις,

 που δημιούργησε ο καλλιτέχνης με το μολύβι του.

"Αντίο για πάντα.."

..αυτός ήταν ο τίτλος που θα έπρεπε να γράψουν τα παιδιά 
στον πίνακα του δημοτικού σχολείου Πουλίθρων,

 φεύγοντας για τις καλοκαιρινές τους διακοπές.

Τότε όμως δεν γνώριζαν, ότι δεν θα ξαναγυρνούσαν ποτέ, 
σε αυτό το ιστορικό σχολείο των Πουλίθρων, 
που φέτος έκλεισε μια για πάντα τα 133 χρόνια της ζωής του.

Σύμφωνα με τον νέο νόμο για τις συγχωνεύσεις, τα  παιδιά 

έπρεπε να μεταφερθούν στο δημοτικό σχολείο Λεωνιδίου. 

~~~~~~~~~~~~~~

Οι αίθουσες τακτοποιημένες και στολισμένες με τις μαθητικές δημιουργίες ,

 περιμένουν εις μάτην την επιστροφή των παιδιών.

~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ιστορική αναδρομή στην μακρόχρονη πορεία του 

 σχολείου των Πουλίθρων.

Τα παρακάτω στοιχεία είναι αποσπάσματα από ανυπόγραφο χειρόγραφο κείμενο που βρίσκεται στο αρχείο Λεωνιδίου και αναφέρεται στην ιστορία του σχολείου.

• Το δημοτικόν σχολείον Πουλήθρων ιδρύθη το πρώτον κατά το έτος 1878 και ελειτούργησεν ως μονοθέσιον εν τω αυτώ διδακτηρίω υπό του δημ/λου κ.Ιωάννου Παπασημακόπουλου..."

• ..Ο ανωτέρω δημοδιδάσκαλος υπηρέτησεν εν αυτώ μέχρι το έτος 1902, οπότε τον διεδέχθη ο κ.Σωτήριος Κατσούλος, όστις μετά τινα έτη χειροτονήθη και ιερεύς Πουλήθρων, υπηρετήσας εν αυτώ μέχρι το έτος 1933...

• ..Το διδακτήριο ανηγέρθη το έτος 1876 και ευθύς εξ αρχής είχε μία αίθουσα συνέχεια της οποίας ήτο ο αστυνομικός σταθμός.

• ..Το έτος 1933 παρεχωρήθη είς το σχολείον και η συνεχόμενη δευτέρα αίθουσα,λόγω μεταφοράς του Αστυνομικού σταθμού είς έτερον οίκημα.

• ..κατα το έτος 1935 το σχολείον υπεβιβάσθη εις μονοθέσιον και εχρησιμοποιείτο ως αποθήκη,ήτο δε εις αθλιεστάτην κατάστασην

• ..Κατά το έτος 1947 εγένετο τελεία ανακαίνησις αυτού δια χρημάτων προερχομένων εκ των Πουληθριωτών της Αμερικής,τη ευγενεί φροντίδι του κ.Γεωργίου Παπανικολάου και δια προσωπικής εγασίας των κατοίκων.

• ..Το έτος 1951 προήχθη εις διτάξιον μετατεθέντων εν αυτώ των διδασκάλων Ευαγγέλου Τσεμπελή  και Ματίνας Ι.Μιχοπούλου,οίτινες υπηρέτησαν μέχρι το 1964.

• ..Εν έτει 1959 κατόπιν ενεργειών του Δ/ντού κ.Ευαγγέλου Τσεμπελή ήρχισεν λειτουργούν μεσημβρινόν συσσίτιον δια 15-18 απόρους μαθητάς εξ εισφορών των εν Αθήναις και Αμερική ομογενών..

~~~~~~~~~~~~

Μέχρι να επισκευαστεί το σχολείο, το 1947, τα παιδιά έκαναν

μάθημα κάτω από αυτή τη χαρουπιά που ήταν κοντά στο σχολείο .

Η ίδια χαρουπιά όπως είναι σήμερα

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αναμνήσεις του μαθητή και μετέπειτα 

δασκάλου στο ίδιο σχολείο, 

Ευάγγελου Τσεμπελή

Ο δάσκαλος κ.Ευάγγελος Τσεμπελής με την σύζυγό του

- επίσης δασκάλα , από το Παράλιο Άστρος - Ματίνα Μιχοπούλου -

 γνωρίστηκαν στο σχολείο Πουλίθρων όπου υπηρετούσαν ,

 ερωτεύτηκαν και παντρεύτηκαν το 1954. 

Από τότε συνεχίζουν την κοινή τους ζωή και ξεδιπλώνουν

 τις αναμνήσεις τους, από εκείνα τα πολύ δύσκολα -αλλά και όμορφα- χρόνια.

~~~~~~~~~~~~~~~

Ο Ευάγγελος Τσεμπελής γεννήθηκε στα Πούλιθρα το 1919. 

Φοίτησε στο δημοτικό σχολείο Πουλίθρων και είχε τότε  δάσκαλο τον παπα-Κατσούλο.

Μας λέει:

"Δεν θα ξεχάσω τον δάσκαλό μας , τον παπα-Κατσούλο στην έδρα,  
να διαβάζει εφημερίδες και να καπνίζει, λέγοντας πάντα στο τέλος του μαθήματος:

- Τα βιβλία και τα αβάκια στις σάκκες σας!.. "

Αβάκιο της εποχής  και  πινακίδα για το γράψιμο

Παλιά αναγνωστικά του δημοτικού

Περισσότερα  έχει όμως να θυμάται ο κ.Τσεμπελής , από την μετέπειτα θητεία του, ως δάσκαλος πλέον στο σχολείο των Πουλίθρων,  από το 1951 μέχρι το 1964.

"..Πολλά από τα παιδιά έρχονταν από μακριά και έμεναν όλη την εβδομάδα στα Πούλιθρα για να μπορούν να παρακολουθούν τα μαθήματα.

Για το λόγο αυτό κουβαλούσαν μαζί τους τα λιγοστά τρόφιμα που διέθεταν

 ( ένα καρβέλι ψωμί, ένα σβώλο τυρί και λίγα χόρτα ) γι αυτό αποφασίσαμε 

να λειτουργήσουμε  συσσίτιο, ζητώντας και παίρνοντας

 οικονομική βοήθεια από τους εύπορους Πουλιθριώτες.

Ακόμη δεν θα ξεχάσω την πρώτη μέρα που εγκαινιάσαμε το συσσίτιο. 

Το πρώτο μας φαγητό ήταν γουρουνοπούλα ψητή!

 Αργότερα θυμάμαι τον ψαρομανάβη τον κ.Λάζαρο να φωνάζει τα πρωινά:

-Δάσκαλε έφερα μαριδάκι!.."

Τα εγκαίνια του συσσιτίου.

Αυτό είναι το σπίτι όπου έγιναν τα εγκαίνια του συσσιτίου

και το οποίο διατηρείται μέχρι σήμερα

Ώρα συσσιτίου στο παραπάνω σπίτι,με παρόντες
την δασκάλα κ.Ματίνα και τον δάσκαλο κ.Τσεμπελή

Και συνεχίζει ο κ.Τσεμπελής..

"..Το σχολείο τότε λειτουργούσε σε διπλή βάρδια , από το πρωί μέχρι το μεσημέρι 

και ξανά πάλι το απόγευμα. 

Τον χειμώνα δε, που έκανε πολύ κρύο,  τα παιδιά έπρεπε να κουβαλάνε από το σπίτι 

και ένα κομμάτι ξύλο για την σόμπα. 

Επίσης, πηγαίναμε κάθε τόσο στο κοντινό ασβεστοκάμινο, να κουβαλήσουμε πέτρες 

για τις επισκευές του σχολείου.

 Δημιουργήσαμε δε στο προαύλιο μία αλτάνα, για να φυτεύουμε λαχανικά.." 

Τα παιδιά κατασκευάζουν τον κήπο του σχολείου

Τέλος δε, αισθάνεται υπερήφανος που..

"..Μπορεί να  υπήρξα αυστηρός προς τους μαθητές μου ως δάσκαλος ,
 πλην όμως ήμουν αποδοτικός.
'Ενεκα  δε, της πλούσιας δραστηριότητάς μου εις το σχολείο, οι προιστάμενές μου αρχές 

με αντάμειψαν με 6 βραβεία τα οποία στολίζουν σήμερα το σπίτι μου στα Πούλιθρα."

~~~~~~~~~~~~~~

 Εικόνες από τις γυμναστικές επιδείξεις του σχολείου

Η  κ.Ματίνα γνώριζε και δίδαξε στα παιδιά,
πολλούς παραδοσιακούς χορούς 

Εικόνες από τις εκδρομές 

Στην παραλία  των Πουλίθρων

Στην Πλάκα Λεωνιδίου μαζί με τα παιδιά της Αμυγδαλιάς

Η δασκάλα  μαθαίνει κέντημα τα κορίτσια, ενώ ο δάσκαλος παίζει μπάλα με τα αγόρια 

Μετά το 1964 η Ματίνα Μιχοπούλου και κατόπιν ο σύζυγός της Ευάγγελος Τσεμπελής παίρνουν μετάθεση για το σχολείο Λεωνιδίου όπου συνεχίζουν την εκπαιδευτική τους δράστηριότητα.

Οι δάσκαλοι με τους μαθητές του Λεωνιδίου  κάτω από το Ηρώον.

~~~~~~~~~~~~~~~

Οι μαθητές τιμούν  τον Δάσκαλο τους

Κείμενο της Όλγας Μπακομάρου - της γνωστής δημοσιογράφου της Ελευθεροτυπίας με καταγωγή από τα Πούλιθρα - 

αφιερωμένο στον δάσκαλο Ευάγγελο Τσεμπελή.

( δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία στις 2/5/2009 )

*Δεν ξέρω αν ήταν (και) η αναζήτηση εκείνης της αθωότητας που με έκανε να τρέξω το βράδυ στη γιορτή για την απονομή τιμητικής πλακέτας στον δάσκαλο και τη δασκάλα μας (και σύντροφό του) του Δημοτικού σχολείου από παλιούς μαθητές τους· και να μιλήσω κιόλας, για πρώτη φορά στη ζωή μου δημόσια, εγώ για 'κείνον. Αλλά σίγουρα ήταν η ευγνωμοσύνη για έναν δάσκαλο που υπήρξε αυτό που όλοι οι δάσκαλοι όφειλαν και οφείλουν να είναι· και η τιμή που μου δινόταν να το πω αυτό, έχοντάς τον απέναντί μου, λίγο σκυφτό από τα χρόνια, αλλά με την ίδια λάμψη εφήβου στα μάτια, σε μια επικοινωνία αμοιβαίας -το αισθανόμουν- νοσταλγίας και συγκίνησης.


*Ευάγγελος Τσεμπελής το όνομά του, και είναι ο άνθρωπος που μας έμαθε γράμματα. Τη γλώσσα πρώτα-πρώτα, τη σημασία και την αρμονία, τη μαγεία της, το συντακτικό και την ορθογραφία της· από εκείνον έμαθα π.χ. ότι ο Οκτώβριος είναι ο μόνος μήνας που δεν παίρνει «μ» -σαν να τον βλέπω με την κιμωλία στο χέρι, ψηλό και επιβλητικό μπροστά στον μαυροπίνακα, να το γράφει και να το ξαναγράφει, να το λέει και να το ξαναλέει ώσπου να το εμπεδώσουμε. Ακόμα, είναι αυτός που μας δίδαξε τι σημαίνει εργασία, πειθαρχία, αυστηρότητα με δικαιοσύνη, που μας έδινε κίνητρα, ενθαρρύνοντας την όποια έφεση, επιβραβεύοντας γενναιόδωρα κάθε μας προσπάθεια· και που μας εμφύσησε αρχές και αξίες, γιατί δεν τις παπαγάλιζε αλλά τις πίστευε.


*Αφήνοντάς μας την εικόνα ενός ανθρώπου ιερατικά αφιερωμένου σε ό,τι είχε επιλέξει ως καθήκον· και τη βεβαιότητα ότι όλα μπορεί να είναι εφικτά, αν ασκήσεις αυτό που διάλεξες να κάνεις με εντιμότητα, ευθύνη, σκληρή δουλειά και αδιάλειπτη αγάπη. Πρόσωπο της ζωής μας -που την καθόρισε- όσο θα ζούμε, ποτέ δεν έπαψε να ρωτάει για έναν έναν από μας, να μας νοιάζεται, να είναι σαν καλός ίσκιος δίπλα μας. Μύθος των πιο τρυφερών μας χρόνων -εδώ, σ' αυτό το μικρό χωριό με τα περήφανα βουνά γύρω γύρω και το γαλάζιο της θάλασσας μπροστά- που δεν διαψεύστηκε, έχοντάς μας ανοίξει όσα παράθυρα μπορούσε στο όνειρο και στον κόσμο. Ευχαριστούμε, δάσκαλε.

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Μετά το 1964  στο σχολείο των Πουλίθρων υπηρέτησαν
πολλοί και αξιόλογοι δάσκαλοι, άξιοι συγχαρητηρίων επίσης,

για την προσφορά τους  προς τους μετέπειτα μαθητές του σχολείου.

~~~~~~~~~~~~~~

Σήμερα το σχολείο είναι σιωπηλό, αλλά δεν είναι δύσκολο να ξαναζωντανέψει,

 αρκεί οι αρμόδιες αρχές να φροντίσουν για την κατάλληλη αξιοποίησή του,

μετατρέποντάς το ίσως, σε χώρο πολιτιστικών εκδηλώσεων,

 όπου θα μπορούν να φιλοξενηθούν μόνιμα, οι φωτογραφίες 

και τα αρχεία από την μακρόχρονη ιστορία του.